Próbuję "sklejać" moje intuicyjne myślenie ze świadomym czynieniem faktów teraźniejszości. Takie działanie można opisać jako sekwencję zdarzeń, posiadających "dziewiczą" jakość momentu. Jednak ograniczenie tego procesu do faktografii tj. konstrukcji i kolejności następujących po sobie czynności, byłaby tylko moją "maską wstydu". Aranżowanie sytuacji performance jest, dla mnie w pewnym sensie, pogłębionym autoportretem jego "sprawcy". Wystawienie się na tę sytuację jest jak udział w losowaniu tzw. "Runy Odyna"* - jedynej w aspekcie swojej teraźniejszości, która może dookreślił obraz samego siebie, dał nadzieję znalezienia drogi wyjścia z wewnętrznego impasu, lub go wyrazić. To psychiczne autodoświadczenie, połączone z realizacją mojego symbolicznego myślenia, daje widzowi potencjalną możliwość empatycznego współdoświadczenia zaistniałej synchroniczności. Jednak to ja sam muszę sobie odpowiedzieć czy próba się powiodła, czy jest to obraz mojej transformacji - czy jej potrzeba. Łukasz Głowacki

*staroskandynawskie znaki graficzne zwane runami używane też do wróżbiarstwa